A IVª Noite das Flores

Un ano mais, a Asociación Coral O Piñeiral de Chapela, contando coas colaboracións do Concello de Redondela, Xunta de Galicia, Deputación Provincial de Pontevedra, Consulado de Portugal e da Asociación Coro de Voces Graves de Vigo, organiza a IVª Noite das Flores, espectáculo musical preludio das Festas do Corpus da Vila de Redondela.

O evento, de entrada libre e de balde, contará coa aportación necesaria e voluntaria do público en forma de taquilla inversa.

Presentación

É impresionante o vínculo do ser humano, tanto a nivel individual coma colectivo, coas flores.

Individualmente, nos aconteceres máis sinalados da vida de unha persoa recorremos a elas para amosar diversos sentimentos: de ledicia na natalidade, en casamentos, aniversarios, agasallos… Tamén na morte botamos man delas para amosar a pesadume polos seres queridos que se nos van.

Artesanía coas flores

A nivel colectivo, coma expresión da propia cultura, os pobos buscan nas flores símbolos representativos para adornar estandartes, emblemas, bandeiras. Moitos países inclúen flores en moedas, selos de correos, escudos e timbres oficiais.

Así mesmo a maioría das nacións adoptan unha flor como referencia identificativa que ven a ser coma un símbolo nacional: España o caravel; Francia a flor de Lis; Portugal a Lavanda; Italia a margarida; India a flor do Loto; País de Gales o Narciso; China a Peonia; Colombia a Orquídea; Arxentina o Ceibo e un longo etc. Algúns incluso chegan a declarala oficial, coma o caso de Suíza ou Austria co Edelwaiss ou flor da montaña.

Existen en moitos países diversas festas florais: Arxentina e Cuba celebran a “Fiesta Nacional de la Flor”; Portugal “Festa de Sao Joao da Madeira”; Perú “Alfombras de la Candelaria”; Venezuela “La Cruz de Maio”; Colombia “Feria de las Flores”; México “Día de los Muertos”, etc.

Música e poesía

Como en cada edición da NOITE DAS FLORES, tomamos por guión os poemas de escritoras de todo o mundo para exaltar a beleza das flores e da natureza, en diálogo coas obras musicais interpretadas.

Vilas florais

E xa aquí, en Redondela podemos presumir dunha ancestral tradición que une a todo un pobo ao redor da elaboración, nas nosas rúas, de efémeras, singulares e preciosas obras de arte nun traballo común e colectivo que comezamos na primavera coa Festa dos Maios e continuamos en xuño coa a do Corpus.

Agardamos que a representación musical e literaria que hoxe presentamos como especial homenaxe as flores e as persoas e o vínculo que se establece entre ambas ao longo da vida, sexa do agrado de todos vostedes.

Programa

Presentación

Intervención Coreográfica «Paquita» (1846)
Música: Edouard Deldevez / Coreografía: Joseph Mazilier

A Fuga / Manuel Moreno Buendia (1932)
Lágrimas fecundas / Marcial del Adalid (1826-1881)
María Teresa González Mallo, mezzosoprano
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

Good bye
Le violette
/ Doménico Scarlatti (1685-1757)
Ideale / F. Paolo Tosti (1846-1916)
Jorge Enrique Pazó Silva, baixo
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

Intervención Coreográfica «Paquita» (1846)

Die Lotosbume / Robert Schumann
La rosa y el sauce / Carlos Guastavino
María Teresa González Mallo, mezzosoprano
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

Intervencion Coreográfica Gottan Project / Tango

Despierta negro / P. Sorozábal (La Tabernera del Puerto)
Goodbye / F. Paolo Tosti (1846-1916)
Jorge Enrique Pazó Silva, baixo
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

Da Ópera Mignon
Connais-tu le pays / AmbroiseThomas (1866)
María Teresa González Mallo, mezzosoprano
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

De El salto del pasiego
Balada Padre Vicente / Luis de Eguilaz (1881-1878)
Jorge Enrique Pazó Silva, baixo
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

Vídala / Gustavo Carballo – Carlos López Buchardo
La ofrenda del trovador / M. Gómez Carrillo
María Teresa González Mallo, mezzosoprano
Jorge Enrique Pazó Silva, baixo
Carlos Enrique Pérez Gómez, piano

Peregrino de la noche / S. Jaroff
Era un airiño soave / Xosé Mª Álvarez Blázquez – A. Paz Valverde
Noches larenses / Juan Ramón Barrios
María Teresa González Mallo, mezzosoprano
Jorge Enrique Pazó Silva, baixo
Coro de Voces Graves de Vigo

Librettos

Le violette / Doménico Scarlatti (1685-1757)

Rocío perfumado, violetas bonitas

Violetas perfumadas y cubiertas de rocío , bonitas, 

te quedas avergonzada (tímida), medio escondida entre las hojas,

Y tú reprendes
mis deseos,
que son demasiado ambiciosos.

Rocío perfumado
Violetas bonitas
Violetas de rocío perfumadas
Violetas bonitas
¡Bonitas violetas!


Ideale / F. Paolo Tosti (1846-1916)

Yo te seguí, como arcoíris de paz ,
por las sendas del cielo:
yo te seguí como una antorcha amiga
en la oscuridad de la noche.

Y te sentí en la luz, y en la brisa
en el perfume de las flores:
Y se colmó la sala solitaria
de ti, de tu esplendor.

Embelesado en ti, al son de tu voz
tanto tiempo soñé;
Y el dolor y el pesar de este mundo
en aquel sueño olvidé.

Vuelve, amado ideal, vuelve un instante
a sonreírme de nuevo,
y brillará para mí, en tu semblante, una nueva aurora.


Lotusblume / Heinrich Heine Alemania, 1827

La flor de loto tiene miedo
del esplendor del sol,
y con la cabeza
gacha espera soñadora la noche.

La luna, él es su amante.
Él la despierta con su luz
y ella le revela felizmente
su devoto rostro de flor.

Ella florece y brilla y brilla
y mira muda al cielo.
Exhala y llora y tiembla
de amor y de dolor de amor.


Los claveles rojos, Louise Michel
Dedicado ao seu compañeiro Théophile Ferré, executado en novembro de 1871

Si voy al oscuro cementerio
hermano, tira sobre tu hermana,
como última esperanza,
claveles rojos en flor.

En los últimos tiempos del Imperio,
cuando el pueblo se despertaba,
clavel rojo, eso fue tu sonrisa
que nos dijo que todo renacía.

Hoy día, va a florecer en la sombra
negras y tristes prisiones.
Va a florecer cerca de la sombra cautiva,
y dile que lo mucho que la amamos.

Dile que por lo rápido del tiempo
todo pertenece al futuro
Que el vencedor en frente lívido,
Más que el vencido puede morir.


Al rencor, Silvia Ocampo / Arxentina 1903-1993

No vengas, te conjuro, con tus piedras;
con tu vetusto horror con tu consejo;
con tu escudo brillante con tu espejo;
con tu verdor insólito de hiedras.

En aquel árbol la torcaza es mía;
no cubras con tus gritos su canción;
me conmueve, me llega al corazón,
repudia el mármol de tu mano fría.

Te reconozco siempre. No, no vengas.
Prometí no mirar tu aviesa cara
cada vez que lloré sola en tu avara
desolación.

Entre rosas, jazmines que envenenas,
¿por qué no te ultimé yo en mi otra vida?
Haz brotar sangre al menos de mi herida,
que estoy cansada de morir apenas

Patrocinadores

Colaboración